Ontmoeting met Christina van BrAP

BrAP is het informatie- en aanmeldingspunt in Brussel voor personen met een handicap. Ze bieden concrete ondersteuning in de zoektocht naar gepaste hulp. Sinds enkele maanden werkt bij BrAP naast Nora Elfelali en Vic ook Christina Goiris met wie we vandaag kennismaken. 
Kun je jezelf even kort voorstellen?

Ik ben maatschappelijk werker van opleiding en heb ook een tijdje als opvoeder in het onderwijs gestaan. Ik werk sinds maart voor BrAP en ben specifiek aangenomen voor de kidswerking, al zijn andere vragen uiteraard ook altijd welkom. We merken wel dat er een sterke vraag is naar extra ondersteuning van minderjarigen met een handicap en ook dat er veel vragen binnenkomen over de overgang van minderjarig naar meerjarig.

Wat doet BrAP precies?

We zijn een aanmeldingspunt in Brussel voor personen met een handicap. Mensen komen bij ons terecht met heel wat vragen. Dat kan telefonisch of via e-mail, maar af en toe komen mensen hier tijdens de permanentie ook spontaan langs. Heel vaak werken we op afspraak. Wij luisteren eerst heel goed naar de vragen en de noden, zodat we de situatie goed begrijpen. Vervolgens geven we informatie, of gaan we samen op zoek naar gepaste hulp wanneer die nood er is. 

Ik neem dan vaak de taak op mij van het zoeken naar gepaste hulp en het contacteren van de organisaties en hulpverleners. Doordat ik al het eerste contact met hulpverleners heb verzorgd, kan ik met akkoord van de ouder of betrokken persoon de situatie op voorhand al schetsen.  

Helpen jullie ook professionals?

Ja, dat doen we zeker. We hebben regelmatig collega-hulpverleners aan de telefoon die bellen voor advies. Ik merkte ook in mijn vorige functie als verzorger dat het voor scholen en CLB’s niet altijd gemakkelijk is om de weg te vinden naar de juiste hulp. De bicommunautaire situatie in Brussel maakt alles ook heel ingewikkeld waardoor het wel goed is dat BrAP er is om de weg te wijzen. 

Waarom zijn jullie aanwezig in verschillende Huizen van het Kind in Brussel?

Wij proberen laagdrempelig aanwezig te zijn en de Huizen van het Kind zijn daarom een dankbare plek om aanwezig te zijn. Mensen zijn vertrouwd met het huis en hebben mijn gezicht vaak ook al op voorhand eens gezien. Ik ga mezelf bijvoorbeeld af en toe eens voorstellen tijdens een activiteit. Al die factoren zorgen ervoor dat mensen de weg naar hulp gemakkelijker vinden en dat de drempel zo laag mogelijk is. 

Hier kunnen we ook echt aan warme toeleiding doen. Wanneer een medewerker van Huis van het Kind een gezin naar mij doorverwijst, doet hij of zij dat in persoon. Dat is veel toegankelijker dan dat je een kaartje met een telefoonnummer of e-mailadres krijgt. 

Hoe hoog is de drempel om met jullie contact op te nemen?

Het concept “handicap” schrikt nog veel mensen af. Terwijl wij er eigenlijk zijn voor elke uitdaging of extra ondersteuning die een kind of volwassene nodig heeft. Ook al gaat het niet om een heel zichtbare duidelijke handicap, we kunnen bijvoorbeeld ook helpen bij de zoektocht naar een kinesist of logopedist. 

Mensen twijfelen ook vaak of ze bijvoorbeeld voor autisme bij ons terecht kunnen of niet, maar wij kunnen sowieso helpen. En we krijgen liever een vraag te veel binnen, dan dat mensen denken dat ze bij ons niet terecht kunnen. 

Wat maakt je werk soms moeilijk?

Het gebrek aan plaatsen en de wachtlijsten zijn een bittere pil. Je kan meestal geen instant oplossing bieden aan mensen. En daar komt nog eens bij dat ik vaak mensen voor me heb die al een hele weg hebben afgelegd vooraleer ze bij mij komen. Ik probeer ze daarin dan ook steeds te erkennen. Ze hebben al een grote stap gemaakt door naar ons te komen. 

Wat geeft jouw energie in je job?

Ik trek me heel erg op aan de positieve antwoorden die ik kan bieden. Ook al is het maar door iemand op een wachtlijst te plaatsen, dat kan toch veel betekenen. Het biedt mensen perspectief. En dat is een van de belangrijkste zaken waarmee ik probeer te helpen: mensen hoop geven. 

Ik begrijp volledig dat mensen soms moedeloos worden als ze uren aan de telefoon moeten hangen om dan uiteindelijk niet eens op de wachtlijst gezet te kunnen worden. Aangezien ik er zelf geen persoonlijk aandeel in heb, is het voor mij minder zwaar om het deksel op mijn neus te moeten krijgen. Al ben ik natuurlijk ook wel heel blij als ik dan positief antwoord krijg. Vorige week vond ik voor een kind een logopedist in de buurt. Dan ben ik echt zo blij! 

Is er een tip die je zou willen geven aan collega’s of partners die werken met gezinnen in Brussel? 

Luister steeds naar de mensen, maar forceer niets. Laat mensen zelf hun vraag stellen en verwijs ze dan zeker naar ons door. We kunnen het best helpen als ze uit eigen beweging hulp zoeken.

Meer weten

BrAP is regelmatig aanwezig in Huis van het Kind Anderlecht, Theodora, Nieuwland, Noord en Sint-Joost. Bezoek de website www.brap.be of neem vrijblijvend contact op met Nora Elfelali (nora.elfelali@brap.be) of Christina Goiris (christina.goiris@brap.be). Voor algemene vragen mag je altijd contact opnemen met info@brap.be of telefonisch via 0490 57 24 53 of 02 201 76 43.